Systeemintegratie: doel, soorten, methoden en voordelen

Wat is systeemintegratie?

Systeemintegratie is het proces waarbij alle virtuele en fysieke componenten worden samengevoegd tot één samenhangende infrastructuur om ervoor te zorgen dat alle afzonderlijke onderdelen van een organisatie als één geheel werken. Terwijl de fysieke componenten bestaan uit alle computerhardwaremodules, bestaan de virtuele componenten uit alle gegevens die zijn opgeslagen in software, applicaties en databases. Systeemintegratie wordt ook software-integratie of IT-integratie genoemd.

Wat is het doel van systeemintegratie?

Waarom is systeemintegratie belangrijk? De belangrijkste reden waarom bedrijven systeemintegratie implementeren is om ervoor te zorgen dat alle systemen in harmonie samenwerken om de productiviteit te verhogen en de kwaliteit van de dagelijkse werkzaamheden te verbeteren. Het doel van systeemintegratie is het stroomlijnen en vereenvoudigen van de communicatie tussen niet alleen de interne systemen van de organisatie, maar ook de derde partijen waarmee de organisatie samenwerkt. Systeemintegratie helpt de informatiestroom te versnellen en de operationele kosten te verlagen.

Wat zijn de verschillende soorten systeemintegratie?

Nu we hebben uitgelegd waarom je systeemintegratie moet implementeren, kijken we naar deverschillende soorten systeemintegratiedie je kunt gebruiken.

Integratie van oudere systemen

Veel organisaties blijven verouderde legacysystemen gebruiken om hun belangrijkste bedrijfsfuncties uit te voeren, zodat ze hun dagelijkse workflow niet hoeven te verstoren. Bedrijven kunnen dit probleem oplossen door legacy systeemintegratie te implementeren. Dit proces maakt de modernisering van legacy systemen mogelijk door een naadloos communicatiekanaal met nieuwere technologische oplossingen en informatiesystemen mogelijk te maken.

Integratie van bedrijfsapplicaties (EAI)

Wanneer bedrijven uitbreiden, hebben ze de neiging om meer bedrijfsapplicaties te integreren om hun front-end en back-office processen te stroomlijnen. Dit resulteert in veel ongelijksoortige applicaties die geen enkel punt van convergentie delen en volumes van gegevens afzonderlijk opslaan. EAI combineert deze verschillende subsystemen in één bedrijfsomgeving en vergemakkelijkt de real-time uitwisseling van gegevens tussen verschillende applicaties.

Gegevensintegratie

De meeste bedrijven slaan gegevens op uit veel verschillende bronnen of databases. Zoals de naam al doet vermoeden, kun je met gegevensintegratie gegevens verzamelen uit alle verschillende diensten en deze samenvoegen en omzetten in een centraal toegangspunt om interactieve rapportage mogelijk te maken.

Integratie tussen bedrijven

B2B-integratie is de automatisering van bedrijfscommunicatie en -processen tussen meerdere organisaties. Deze integratie stelt deze bedrijven in staat om handel te drijven en efficiënter te werken met hun zakenpartners, leveranciers en klanten door middel van automatisering van bedrijfsprocessen.

Elektronische documentuitwisseling (EDI)

Electronic Data Interchange (EDI) is de uitwisseling van bedrijfsdocumenten tussen bedrijven in een gestandaardiseerd formaat. EDI kan ook worden omschreven als het standaard elektronische formaat dat bedrijven gebruiken om hun papieren documenten zoals facturen of inkooporders te vervangen. Het automatiseren van papieren transacties helpt bedrijven niet alleen tijd te besparen, maar ook kostbare fouten te voorkomen die het gevolg kunnen zijn van handmatige verwerking.

Wat zijn systeemintegratiemethoden?

Net zoals er verschillende soorten systeemintegratie zijn, zijn er ook verschillende methoden om dit te bereiken. Laten we ze elk in detail bespreken:

Point-to-point integratie

Zoals de naam al doet vermoeden, is point-to-point integratie typisch een verbinding tussen twee systeemcomponenten. Omdat het de complexiteit van "echte" systeemintegratie mist, wordt het vaak beschouwd als geen systeemintegratie. Dergelijke integraties worden meestal gebruikt om één enkele bedrijfsfunctie tegelijk af te handelen en bevatten geen complexe bedrijfslogica. Punt-tot-punt integratiesystemen kunnen echter snel onhandelbaar worden naarmate er meer systemen worden toegevoegd en er nieuwe verbindingen moeten worden geïmplementeerd.

Sterintegratie

Sterintegratie, ook bekend als de spaghettimethode, werkt door elk subsysteem met andere subsystemen te verbinden door middel van punt-tot-punt-verbindingen. Dit type integratie zorgt voor een grotere functionaliteit. Echter, met een toename van het aantal geïntegreerde systemen, neemt ook het aantal integraties toe, wat resulteert in een grotere complexiteit in het beheer van deze integraties. Sterintegratie is een goede keuze als er niet te veel subsystemen in een bedrijfsomgeving zijn.

Hub-and-spoke integratie

In het hub-and-spoke-integratiemodel is elk systeem rechtstreeks verbonden met één centrale hub die verzoeken bemiddelt en ontvangers en verzenders van gegevens van elkaar scheidt. Dankzij de unieke architectuur vereenvoudigt hub-and-spoke-integratie de duurzaamheid en security een bedrijfsomgeving aanzienlijk.

Verticale integratie

Bij verticale integratie worden de verschillende subsystemen met elkaar verbonden door een functionele "silo" te creëren die onderaan begint met de basisfunctie en waarvan de functies naar boven toe steeds complexer worden. Verticale integratie is een relatief gemakkelijke en eenvoudige methode waarbij slechts een beperkt aantal systemen betrokken is. Het is echter ook vrij rigide en wordt op de lange termijn steeds moeilijker te beheren omdat elke nieuwe functionaliteit een eigen functionele "silo" vereist. Verticale integratie is het beste voor het creëren van eenvoudige integraties die slechts één functie betreffen.

Horizontale integratie

In tegenstelling tot verticale integratie is het doel van horizontale integratie om de communicatie tussen subsystemen te vergemakkelijken. Dit type integratie wordt bereikt door gebruik te maken van één gespecialiseerd subsysteem, een zogenaamde enterprise service bus (ESB), dat fungeert als een gemeenschappelijke user die verbinding maakt met alle andere subsystemen.

Omdat de subsystemen via het hoofdsysteem indirect met elkaar verbonden zijn in plaats van direct, vereist verticale integratie relatief minder verbindingen. Minder verbindingen vermindert de hoeveelheid geld, moeite en tijd die nodig is om het systeem te bouwen.

Integratie van gemeenschappelijke gegevensindelingen

Integratie van gemeenschappelijke gegevensformaten kan worden geïmplementeerd door een nieuwe gegevenstaal te creëren. Deze taal is een universeel formaat dat door alle subsystemen wordt gebruikt om gegevens te verwerken en met elkaar over te dragen. Dit type integratie helpt de noodzaak te elimineren om meer dan één adapter binnen een systeem te hebben voor elk subsysteem.

De belangrijkste voordelen van dit type integratie zijn dat alle subsystemen naadloos communiceren en onafhankelijk werken. Het enige nadeel van deze integratie is echter dat het vrij complex is en uitgebreide codeervaardigheden vereist.

Wat is de rol van een systeemintegrator?

Een systeemintegrator is gespecialiseerd in het verbinden van interne en externe ongelijksoortige toepassingen, systemen, cloud-gebaseerde softwareoplossingen en gegevensopslag. Het belangrijkste doel van een systeemintegrator is om verschillende subsystemen samen te brengen in één geïntegreerde oplossing en ervoor te zorgen dat ze in tandem met elkaar functioneren. Dit stroomlijnt het delen van gegevens in real-time en verbetert de efficiëntie.

Wat zijn de stappen in systeemintegratie?

Nu we de verschillende soorten en methoden van systeemintegratie hebben besproken, laten we eens kijken hoe systeemintegratie wordt geïmplementeerd. Dit zijn de verschillende stappen in systeemintegratie:

1. Vereisten bepalen: De eerste stap in systeemintegratie is het bepalen van uw verwachtingen van de geïntegreerde systemen en het delen van uw eisen met de systeemintegrator. U moet ervoor zorgen dat alle betrokkenen weten hoe ze deze geïntegreerde systemen zo goed mogelijk kunnen gebruiken.
2. Haalbaarheid analyseren: Zodra je de vereisten voor je toekomstige software hebt geschetst, moet je overgaan tot een uitgebreide analyse om te bepalen of het operationeel haalbaar is.
3. Ontwerp van de architect: Vervolgens ontwikkelt de systeemintegrator een strategie om de verschillende componenten te integreren tot een enkel, uniform systeem dat als één geheel functioneert.
4. Ontwikkel het beheerplan: Nadat de architectuur is ontworpen, werkt het beheerteam samen met de relevante teams om een tijdlijn voor integratie op te stellen, alternatieve opties te bepalen en potentiële risico's te berekenen.
5. Systeemintegratieontwerp: De langste en meest uitdagende van alle fasen is het systeemintegratieontwerp. De systeemintegrator voert de feitelijke systeemintegratie uit op basis van het architectuurontwerp en zorgt ervoor dat er geen gegevens verloren gaan.
6. Implementatie: Zodra de integratie is voltooid, worden de systemen gecontroleerd en getest op bugs en fouten. Eventuele bugs worden hersteld en de operationele tests worden nogmaals uitgevoerd om er zeker van te zijn dat het geïntegreerde systeem vrij is van fouten.
7. Onderhoud: Routineonderhoud is misschien wel de meest over het hoofd geziene stap, maar ook een van de belangrijkste om de soepele werking van het nieuw geïntegreerde systeem te garanderen. Zowel systeemintegrators als users de verantwoordelijkheid nemen om geplande diagnostische tests uit te voeren om nieuwe fouten op te sporen en eventuele problemen aan het IT-team te melden.